Het nieuwe seizoen van 2025/2026 sloot ik me aan bij de redactie van de kiek, niet wetende wat ik zou doen binnen de kiek, nu doe ik voornamelijk de opmaak van het blad.
Als geboren Valthermondse en om 1x “out of the box” te gaan leek het me leuk om eens een verhaal te schrijven over bij ons thuis, en te beginnen dan met mijn eigen vader ‘’ ons Pa’’. Er zijn Valthermonders die mij kennen maar ons ma en ik zijn wel vaak op de achtergrond vergeleken met ons pa en mijn broer. Ik zeg wel eens van ‘’weten de mensen wel dat jullie ook nog een dochter hebben?’’ Ons pa rijdt anno 2026 nog altijd in zijn DKW waar het hele gezin dus ook ik en mijn kinderen de hobby hebben overgenomen en dat is ook waar het verhaal begint met ons pa.
Hoe het begon in Valthermond.
Ons pa werd in 1949 geboren in Nieuw-Weerdinge als zoon van veenarbeiders waar hij een prachtige jeugd heeft gehad. Hij is net 15 jaar in 1964 als hij van de ambachtsschool komt, alle tijd om met de buurman mee te gaan op de vrachtauto. Wel op zoek naar werk maar met de buurman mee gaf wel wat avontuur. Deze buurman had een auto gekocht bij Autobedrijf Albers in Valthermond en moest in de rit ook nog even hierlangs. Albers was DKW-dealer en was nog op zoek naar een leerling monteur. Zo kwam ons pa in 1964 aan het werk in Valthermond. De eerste jaren was het voor namelijk leren en zijn eerste grote klus was een dorpel lassen. Alle oude technieken werden toen nog gebruik. Ons pa vertelt dat een klant van garage Albers, de heer Koops, een journalist, een vierdeurs DKW met vast schuifdak had via de lease. Ook toen, in 1964, was lease al heel normaal. In Valthermond hadden veel mensen een DKW, de garage was immers in het dorp. Zo ging dat toen. Toen hij 18 werd, moest natuurlijk gelijk het rijbewijs worden gehaald en je raadt het al, de eerste DKW diende zich aan. Tot 1969 was het bedrijf in Valthermond gevestigd. Daarna werd er verhuisd naar Musselkanaal, (na de verhuizing vestigde Rieks Albers zich in het pand aan het zuiderdiep 105) tot 2014 na 50 dienstjaren bij de familie Albers was het tijd om eindelijk van zijn wel verdiende pensioen te genieten.
Het ouderlijk huis
In 1971 kwam ons pa ons ma tegen in de kroeg van Jan van der Sluis in Musselkanaal, liefde op het eerste gezicht. Na jaren verkering en goed van het vrijgezellen leven te genieten kon een voorgenomen huwelijk niet uitblijven. In de winter van 1977 geven ze elkaar het ja-woord en geven een groot feest in de Ijzerenklap in Musselkanaal. 8 maanden voor het huwelijk had ons pa al een huis gekocht. Het was destijds vrij normaal dat je pas samen in het huis trok wanneer je getrouwd was. Het oog was gevallen op een boerderij aan het Zuiderdiep in Valthermond. 1 van de weinige boerderijen aan voetpad kant. De boerderij van boer de Jonge die bekend stond omdat hij een ‘’bolle’’ had om de koeien van anderen te laten dekken. Het huis is toen overgenomen door zijn zoon Frits de Jonge die werkzaam was bij de Bruin en op jonge leeftijd overleed, waarna ons pa en ma er in 1977 zijn komen te wonen. De boerderij naast de Spar van Harm en Henny Stadman aan de Veenmoslaan ook wel Stadmanlaantje genoemd, aan de andere kant Buurman en Buurvrouw Bosch waar Buurman Bosch nu nog altijd woont.
Na een huwelijk van 4 jaar en een paar maanden kon er beschuit met blauwe muisjes getrakteerd worden. Na een vlekkeloze zwangerschap werd toch na enige complicaties in April ’82 mijn broer geboren. Op jonge leeftijd wordt hij al meegenomen naar evenementen e.d. omtrent de DKW hobby van ons pa. Het kan dan ook niet missen dat de volgende generatie besmet is met het ‘’oldtimer virus’’. Ook hij creëerde een voor liefde voor alles met wielen, daarnaast werkte hij in zijn tiener jaren enkele jaren bij Albers. Groeide op in Valthermond en woont er nog altijd.
In Oktober 1987 werd ik geboren, thuis boven op dat slaapkamertje voor aan de straat in de welbekende boerderij aan het Zuiderdiep. Ik kan dus ook zeggen dat ik echt een Valthermondse ben.
Ik ging naar de Prins Johan Friso school aan de Wilhelminalaan wat later obs de Aanloop werd, ik zat in groep 5 geloof ik toen de naam veranderd werd. Mijn herinneringen aan deze school kent zijn leuke en minder leuke tijden aangezien veel dagen gepaard ging met vele pesterijen. Toch heeft het me als kind er nooit van weerhouden om altijd in de buurt te spelen en in de zomerperiodes naar het zwembad te gaan waar we destijds elke dag na schooltijd, avonden en weekenden te vinden waren.
Sprak je iets af moest je altijd nog even bellen als je thuis was. Het grappige is dan ook waar we nu allemaal massaal appen en met onze mobieltjes bellen wisten we vroeger bijna alle vaste lijn nummers uit ons hoofd. En als je dan belde was het altijd maar weer afwachten wie je van het gezin aan de telefoon kreeg.
In mijn tiener jaren waren er meerdere groepjes jeugd in Valthermond. bij één van die groepjes leerde ik in 2004 mijn man kennen en ook dit was wel weer een bekend gezicht in Valthermond, het bleek de zoon van ‘’ de Schoolmeester’ ’te zijn. Velen kenden hem en vandaag de dag hoort hij nog vaak ‘’ ik heb les van je vader gehad’’ van meester Spoelstra. Meester Spoelstra werkte al jaren op de Rehoboth en was dan ook vooral in mijn jaren een bekend gezicht in Valthermond.
Nog altijd vastgeroest
In 2009 kochten we samen een woning in Valthermond aan de Kleine Turfstraat, trouwden een paar jaar later en uiteraard was onze trouwauto de DKW van ons pa. We hebben 10 jaar in ons 1e huis gewoond waar onze oudste zoon deels is opgegroeid. Het werd na die 10 jaar voor ons tijd om onze 1e huis in te ruilen voor een vrijstaande woning met wat meer ruimte, maar voor ons lag er in Valthermond geen huis in het verschiet. Ik woonde al bijna 32 jaar in Valthermond en moest wel even goed nadenken of ik bereid was daar weg te gaan. In 2019 vonden we in ‘’de Kiel’n’’ zoals wij altijd zeggen net over de grens in 2e Exloërmond ons huisje en was het tijd voor nieuwe herinneringen en intussen met onze dochter erbij. Onze kinderen gaan in Valthermond naar school waarvan de oudste nu in zijn laatste jaar zit. Ons pa en ma wonen nog altijd op dezelfde plek aan het Zuiderdiep en hebben ze op moment een Bromfiets museum aan huis.
Valthermond is daarom nog altijd bij ons orde van de dag. Daarnaast is ook ‘’Valthermondse hobby’’ van ons pa is overgeslagen naar de kleinkinderen want de oldtimers is er bij onze kinderen met de paplepel ingegoten.
En ik? Mijn hart ligt nog altijd wel in Valthermond ik ben een soort van vastgeroest.
Ik zeg ook altijd: “je kunt het meisje wel uit Valthermond halen maar Valthermond niet uit het meisje”.
Charina Spoelstra Sipkens